رفتی و رو دلم پا گذاشتی از همون روز دلم خیلی خونه

     من که هر روز و شب لحظه هامو از تو می خوندمو می سرودم
 
     پس چرا قسمتم این چنین شد اصلا تو زندگیت من کی بودم

     یاد روز تلخ اشنایی که میگفتی برات سر سپردم

      تو گفتی زندگی بی تو هرگز چه ساده گول حرفهاتو خوردم

     ولی اینکه نشد رسم دنیا خیلی راحت رو دل پا بذاری
 
     منو با گلهای زندگیمون به همین سادگی جا بذاری

     من مثل یه چشمه ساده بودم تو ولی از دو رنگی سرودی

      من به فکر بدی ها نبودم حیف که تو از جنس ما نبودی

     حیف که من از همون روز اول این دلو به تو ارزون فروختم

     تو خودت بهتر از من میدونی قصه ی شمع عاشقونه سوختم

     کوچه به کوچه من عاشقونه  به همون خدا که خوب میدونه

     از تو و عشق خوب تو گفتم کیه که قدر عشقو بدونه

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو. براي عشق قبول كن ولي غرورتت را از دست نده . براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو. براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه. براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن . براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير . براي عشق وصال كن ولي فرار نكن . براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن . براي عشق بمير ولي كسي رو نكش . براي عشق خودت باش ولي خوب باش

گفتي که مرا دوست نداري گله اي نيست بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست گفتم که صبر کن و گوش به من دار گفتي که نه بايد بروم حوصله اي نيست پرواز عجب عادت خو بيست ولي تو رفتي و ديگر اثر از چلچله اي نيست گفتي که کمي فکر خودم باشم و آنوقت جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست

    تولدت مبارک گلم

                                    رفتی ،

      بالای بام آرزوی من نشستی و پایین نیامدی !

                        گفتم :

                          نردبان ترانه تنها سه پله دارد:

                سکوت و

             صعود و

          سقوط!

                         تو صدای مرا نشنیدی

           ومن

      هی بالا رفتم وهی افتادم !

                           هی بالا رفتم ، هی افتادم ...

         تو می دانستی که من از تنهایی و تاریکی می ترسم

      ولی فتیله فانوس نگاهت را پایین کشیدی !

      من بی چراغ دنبال دفترم گشتم ،

                            بی چراغ قلمی پیدا کردم

      و بی چراغ از تو نوشتم !

                             نوشتم ، نوشتم ...

      حالا همسایه ها با صدای آوازهای من گریه می کنند!

              دوستانم نام خود را در دفاترم پیدا می کنند

                                       و می خندند.

      عده ای سر بر کتابم می گذارند و رویا می بینند!

                   اما چه فایده؟

         هیچکس از من نمی پرسد،

      بعد از این همه ترانه بی چراغ

                             چشمهایت به تاریکی عادت کرده اند؟

      همه آمدند ، خواندند ، سر تکان دادند و رفتند!

                حالا

                   دوباره این من و

        این تاریکی و

                        این از پی کاغذ و قلم گشتن !

      گفتم : بمان ! و نماندی !

                                اما به راستی ،

      ستاره نیاز و نوازش !

                                اگر خورشید خیال تو

       اینجا و در کنار این دل بی درمان نمی ماند‌،

                  این ترانه ها

      در تنگنای تنهایی ام زاده می شدند؟

گل را براي مکاني عشق را براي زماني و تو را براي هميشه دوست دارم

خدايا گر تو درد عاشقي مي کشيدي؛تو هم زهر جدايي را به تلخي مي چشيدي؛تو هم چون من به مرگ آرزوها مي رسيدي؛پشيمون مي شدي از اين که عشق رو آفريدي

روزگاريست در اين کوچه گرفتار توام باخبر باش که در حسرت ديدار توام گفته بودي که طبيب دل هر بيماري پس طبيب دل من باش که بيمار توام

چه زيباست بخاطر تو زيستن و برای تو ماندن و به پاي تو سوختن و چه تلخ و غم انگيز است دور از تو بودن برای تو گريستن و به عشق و دنيای تو نرسيدن ... ای كاش ميدانستی بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه ناشكيباست ...

عشق با روح شقايق زيباست ، عشق با حسرت عاشق زيباست ، عشق با نبض دقايق زيباست ، عشق در حسرت ديدار تو زيباست ؛ به اميد ديدار  

ما دیگه رفتنی شدیم برو بچ  اگه خدا خواست بازم بر میگردم.......

زندگی زیباست - زشتی های آن تقصیر ماست - در مسیرش هرچه نازیباست - آن تدبیر ماست - زندگی آب روانیست روان میگذرد - هرچه تقدیر من و توست همان میگذرد

سال ها پرسيدم از خود كيستم؟ آتشم؟ شورم؟ شرارم؟ چيستم؟ ديدمش امروز و دانستم كنون او به جز من ، من به جز او نيستم

فکر مي کرديم عاشقي هم بچگيست... اما حيف اين تازه اول يک زندگيست... زندگي چيزيست شبيه يک حباب.. عشق آباديه زيبايي در سراب... فاصله با آرزو هاي ما چه کرد... کاش مي شد در عاشقي هم توبه کرد

قصه نیستم، که بگویی... نغمه نیستم، که بخوانی... صدا نیستم، که بشنوی... یا چیزی چنان که ببینی... یا چیزی چنان که بدانی ... من درد مشترکم.. مرا فریاد کن..

      اینم یه عکس از خودم.

                     شاعری که توی شعرهاش گمشده

                                  هر کی عاشقش بودم دلم و شکست و رفت

                                       <<نامرد>>

      میدونی خیلی نامردیه که به یه نفر کمک کنی تا از تنهایی در بیاد

         و اون تو رو که خیلی هم کمکش کردی تنها  بذاره و از یاد ببره

     خیلی سخته وقتی اونیکه دوسش داری  میره سراغ یه نفر دیگه

                               اما بازم دوسش داری

                  اون دیگه مال من نیست چون مال همه شده....

        به هر کسی عادت کردم منو شکست 

       و به هر کسی  چه دوست چه دشمن فرقی نکرد کمک کردم تا از تنهایی در بیاد

       اما خودم اون ته توی  هجوم غم و غصه های کسای دیگه  خفه شدم

      و کسی  به پشت سرش نگاه نکرد که منو ببینه و بخواد بهم کمک کنه تا

                                       از این چاه تنهایی در بیام

             کسی به چشمهای همیشه بارونیه من توجهی نکرد 

       وقتی که با اشکهام ازشون خواهش میکردم از پیشم نرین و منو اینجا تنها نذارین

                                    همه رفتن و من موندم با یه مشت خاطره

                          خاطره هایی که هر روز  منو اتیش میزنن ..........

میخوام اینو به تمومه  اونایی که منو تنها گذاشتن بگم که 

                                          به یاد بیارین   اون روزی رو که تنها بودین

                     و من با این دل ساده ام تنهاییتون رو به کمک شعر هام ازتون گرفتم

حالا من تنهام  یه سنجاقک تنها     اما دیگه  نمیخوام تنهاییمو  با کسی قسمت کنم

چون دیگه.....................

                      << غریبه و سنجاقک>>

     میدونی قصه دروغ بود از اول باید می مردم

      باید این خاطره ها رو با خودم به گور می بردم

                          اما باز دلم رو لرزوند یه غریبه بی صدا

                         خواستم عادت بکنم به دست اون با یک نگاه

     غریبه بهم بگو که چه طور دلت می یاد

     منو اواره کنی تو چه طور دلت می خواد

                            که فراموشم بشی بری از رویای من

                           تو همین  چند وقت کم تو شدی دنیای من

     حالا که خرش گذشت از پل و تنها نموند

     از دلم یادی نکرد واسه این تنها نخوند

                           سنجاقک تنها بمیر بخت تو شکستنه

                           که دیگه سرشت من پیش غم نشستنه

                                           شاعر :سیامک خجسته

     شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد .بیدار باش من با سبدی پر از بوسه می آیم و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت میکارم تا بدانی ای خوبم دوستت دارم

     خنده از لبهايم گريزد" اگر اشك از چشمهايم گريزد" اگر از گريه دريايي بسازم" اگر از خنده رويايي بسازم" لحظه اي از ياد تو دور نخواهم ماند

    نقاشي تو را مي کشم ولي به جاي رنگ قرمز به قلب فلزي ات ضد زنگ مي زنم ! تا از    آسيب اشک هايم در امان باشد!!!